de correlatie tussen kaas en magisch realisme

Alvorens mij te gaan bedrinken op de nieuwjaarsreceptie van M'beke:Speciaal voor Anneleen heb ik een shoutbox op mijn pagina gezet, doe er dus iets mee, poes! Voor Annelies heb ik mijn mail in orde gebracht, ik kan ze nu eindelijk ontvangen. Voor de rest de boeken aangepast en wat dies meer zij.

In de late middeleeuwen had elke stad die zichzelf een beetje serieus nam een klepperman. Deze liep door de nachtelijke straten rond, klepperde elk uur waarna hij dekreet “het heit … uur en alles is wel” slaakte. Dit geklepper had heel wat voordelen: iedereen die het wilde weten wist hoe laat het was (als je een slechte slaper was ook als je het niet wilde weten), de nachtwacht kon niets overkomen want de rabauwen en andere naaktridders zorgden wel dat ze uit de buurt van al dat lawaai bleven en, vooral, iedereen voelde zich gerustgesteld door het geklepper en gekreit.

Nu nog worden we heerlijk gerustgesteld met wensen, fondue en kerstmuziek. Het heit 1 januari en alles is wel, klipperklapper. Alles is wel in de Bijlokevest, in Gent, in België. Je hoort het getik-tak zelfs in de volledige Europese Unie, voor mijn part in heel het verdomd vrije Westen. Maar wat met de rest? Is alles wel als je verkracht wordt op je negende en op je veertiende sterft aan Aids? Hoe vrolijk wordt er geklepperd in Darfour tussen hongersnood en burgeroorlog? Is de indonesische klepperman's klepper weggespoeld? Is de Srilankeese klepperman weggespoeld?

Niets is f*cking wel. De wereld is redelijk klote en niets, totaal niets, kunnen we er aan verhelpen.

Mijn (fantastische) vriend Henk vertelde mij gisteren het verhaal van Kevin Carter. De man won in 1994 de Pulitzer prijs met de foto die hiernaast staat. Hij nam hem op doorreis door Soedan (ook toen al). Hij zag vanuit zijn Range Rover een kindje creperen aan de kant van de weg, ongeveer een kilometer of twee verwijderd van een vluchtelingenkamp waarnaar Carter op weg was. Hij stopte de auto, stapte uit en maakte deze knappe, cynische foto. Tevreden stapte Carter terug in en reed verder. Zonder zichzelf vragen te stellen liet hij het zielig hoopje kind creperen in de stofwolk van zijn aan de horizon verdwijnende Range Rover.

Niemand weet hoe het met het kind is afgelopen (al heb je er niet veel fantasie voor nodig om het te raden). Kevin Carter pleegde drie maanden na het winnen van de Pulitzer zelfmoord.

Henk vertelde mij dat het uit schuldbesef was, pathetic maar mooi. Doch, jongens en meisjes, de wijze les voor dit jaar: het leven is niet mooi, afgerond en redelijk. Carter pleegde zelfmoord omdat hij geen geld genoeg meer had om zowel drugs als alimentatie te betalen en omdat de foto's van een buitenlandse reis van Mitterand van slechte kwaliteit waren en ladadie, ladada, de ongelooflijke fucker, de egocentrische oetlul.

Euh… ik hoop dat ik hier niemand al te gedeprimeerd of kwaad maak, ik wilde eigenlijk gewoon gelukkig nieuwjaar wensen en oproepen om eens een bedragje te storten voor een doel naar keuze. Leed genoeg en het is nog voordelig voor de belastingen ook.

Euh, ik ben hier weg tot volgende week dinsdag dus:
prettige feesten aan iedereen die ik ken!
en natuurlijk ook aan wie ik niet ken (omdat het kerst is)

Laat niet op uw dak zitten door de (schoon)familie.

Sinds enkele jaren heb ik een persoonlijke vete met de verantwoordelijke diepvriesproducten van Helhaize. Niet dat ik hem ooit al ontmoet heb of zelfs gesproken, maar ik weet gewoon dat die vent mij haat.

Het begon heel onschuldig, ik weet het nog goed. Op een dag was het dame-blanche ijs van het huismerk, alleen nog in grote dozen te verkrijgen. Hoe hij te weten was gekomen dat wij maar een klein vriesvak hadden en dus geen vijf liter dozen kunnen stockeren weet ik niet, maar ik vermoed dat het iets met mijn helhaize-sleutelhanger (voor de extra pluspunten) te maken heeft (een multinational kan zonder moeite aan spionage spitstechnologie komen).

Daarna ging het snel: mijn favoriete pizza’s, pelpataten met zalm en bieslook, …

Omdat ik niet wou barsten en elke nieuwe slag als een man nam, met een vastberaden gezicht en een hoffelijke glimlach, ging dit duivelswerpsel tot het uiterste:
Hij haalde in één keer alle smaken van Ben en Jerry’s uit de rekken! Geen Chunky Monkey, geen Chocolate Phish, zelfs de Chocolate Chip Cookie Dough moest er aan geloven. Dat is toch gewoon niet menselijk meer!
Ik moet toegeven, zelfs ik was hierdoor uit mijn lood geslagen. Ik moest mijn tranen even verbijten. Dit was al geleden van toen ik in het vijfde leerjaar verraden werd door mijn beste vriend (Jawel Sven, ik heb het over jou, die panini-sticker van Jan Ceulemans was wel van mij!).

Gehard als ik ben (mijn vader dacht dat Full Metal Jacket een instructievideo voor het opvoeden van kinderen was) koos ik onmiddellijk een ander favoriet merk I Scream. een week later was ook “icecream for adults” uit de diepvries gebannen. Het heeft mij een uitgebreide prozac-kuur en een half jaar psychoanalyse gekost om deze slag boven te raken.

De laatste maanden bleef het windstil. Ik dacht dat we stilzwijgend vrede hadden gesloten. Maar nu, nu ik vorige maandag ongelooflijk veel zin had in Bounty I Scream, moest hij de vete weer oprakelen. Dit ging echt te ver, laag-bij-de-gronds noem ik het! Niet alleen is er geen Bounty I Scream meer, maar staan de Mars (te zoet) en Twix (te crunchy) I Scream daar wel nog, gewoon maar om mij uit te dagen!

Daarom deze oproep: stuur nu een protestmail naar Helhaize om Ben and Jerry’s terug de rekken in te krijgen.
Asjeblief! Gewoon voor mijn geestelijke gezondheid.

Voor de tweede keer heb ik samen met Willem mijn verjaardag gevierd. Hoewel het ook deze keer ruim voor mijn verjaardag was werd er niet geklaagd (mijn vrienden etc. klagen niet als er een feestje wordt gegeven). Ook zelf zag er geen punt in om mij alweer een tweetal weken ouder voor te doen, dan ik werkelijk ben (ik klaag niet als ik cadeautjes krijg).

Het was best wel aangenaam, although a bit frightening. Want:
a) Je kan niet met iedereen praten, ik heb waarschijnlijk weer heel wat mensen genegerd (négeren is nog erger dan negéren). Mochten jullie dit lezen: mijn excuses!
b) Er waren ook twee mensen aanwezig die ik al tien jaar niet meer had gezien. (via via waren ze daar, voor Willem, terechtgekomen) Vreemd genoeg wisten die gewoon wat ik deed, wie mijn vriendin was en ze kenden zelfs mijn hobby’s, doch dit allemaal per ongeluk. Kijk, dat vind ik dus niet prettig. Ik dacht dat ik anoniem kon leven en mensen uit mijn verleden zonder remorse laten vervagen tot een licht jeukend vlekje ergens achteraan in mijn hoofd. Nu, niet dus. Verder ook dit: alweer een bewijs gekregen dat ik tot dik in mijn twintig puber ben geweest. Oh, lordy, lordy, nog aan toe.

Maar goed wat ik wou vertellen: na veel leuke of prettige cadeaus, ook twee supercadeaus gekregen. Beide heb ik aan mijn liefste te danken (tips, zoeken voor bijdrages, kopen).
Het eerste is een i-pod (eindelijk!), een geniaal apparaat waar ik al maanden naar uitkijk als Homer S. naar een donut. (met extra glazuur).

Het tweede is een verzamelalbum van Calvin en Hobbes. Enkele jaren geleden had ik bijna alle strips uit deze reeks. Door een vervelend akkefietje (misschien iets om later te vertellen) ben ik alles kwijt geraakt samen met mijn ceedee’s, boeken, brieven, enz… Ik heb er nooit iets van terug gekocht, maar ik miste het wel. Na al die jaren vind ik het nog altijd even geweldig. Daarom, om deze (veel te lange) post te besluiten, een versje uit het verzamelalbum:

My mother has eyes on the back of her head!
I don’t quite believe it, but that’s what she said.
She explained me that she’d been so uniquely endowed
to catch me when I did “Things Not Allowed”
I think she must also have eyes on her rear.
I’ve noticed her hindsight is unusually clear

Gisteren weer gekwist in de Kokodril en het was toch weer spannend (we werden tweede voor wie het wil weten). Net als het armworstelen op mijn (sorry Willem: ons) verjaardagsfeestje, is kwissen echt een macho-gerol met spierballen.

Mijn specialisatie is overigens idiote weetjes en er zijn er een pak:
- Sofietje drink het liefst ranja en dat dan op een Amsterdams terras.
- Sarah Bernhardt sliep in een doodskist
- het laatste gefloten nummer dat ooit de top 30 bereikte was “I was Kaiser Bill’s Batman”
- en een feitje dat ik vandaag zelf onderzocht heb: als er een dag in een liedjes titel wordt vermeld is dat (zowel in het Nederlands, Frans als Engels) meer dan waarschijnlijk zondag.

Ter lering en vermaak heb ik hieronder de officiële resultaten van mijn onderzoek geplaatst, verbaas er uw vrienden op café mee.

	Nederlands	Engels	Frans
maandag	11	85	5
dinsdag	2	42	0
woensdag	1	12	1
donderdag	1	17	3
vrijdag	6	82	0
zaterdag	9	139	9
zondag	32	166	23

Ik ben een ongelooflijke sucker voor reclame. Als ik twee keer een reclame voor een babypop zie die én kan plassen én kan meezingen met Britney (niet verwarren met de pop die én kan braken én kan dansen op de muziek van Jessica Simpson) weet ik gewoon dat ik nooit meer gelukkig zal zijn als ik die pop niet in mijn handen heb (en ik ben bijna 31! en man! en hetero! En ze lijkt niet eens op Britney Spears!).

Om maar te zeggen dat het niet verwonderlijk is dat ik deze zomer de Da Vinci-code heb gelezen. En wat een k*tboek is me dat, zeg. Geloof niemand die je probeert wijs te maken dat dit echt wel een geniaal boek is dat heel zijn of haar leven heeft veranderd (“goh, hoe spannend” of “neen, het is echt intelligent geschreven”).

Rotzakken zijn het, allemaal.

We moeten dus
(a) geloven dat een prof in symboliek geen letter Latijn, Frans of Italiaans kent en daarenboven Hebreeuwse lettertekens nog met een gebruikte schoenzool zou kunnen verwarren. Maar –oh, pas op- hij is wel de top in zijn vak, met connecties tot in het Vaticaan (die, waarschijnlijk, speciaal voor hem alle boeken, documenten, … in het Engels zullen hebben vertaald),
(b) aannemen dat twee proffen en een codespecialiste van de Parijse politie (de kleindochter van het lijk die aan het einde van het boek blijkbaar een nazaat is van …, Christus ik had bijna teveel gezegd) moeite hebben met codes die zelfs Jommeke op één been kan oplossen. Zelfs Filiberke, het achtergestelde vriendje van Jommeke, kan deze op één been oplossen – met rolschaatsen aan. Zelfs Pekkie, de vrijwel idiote hond van Filiberke, het achtergestelde vriendje van Jommeke, kan bepaalde codes oplossen terwijl hij met zijn staart in een kom hete chocoladepudding roert en een stapel chinees porselein op zijn neus balanceert (ik weet ook niet waarom hij dat zou doen, maar zoals ik al zei: hij is vrijwel idioot)

Voor de rest is het ook slecht geschreven, volstrekt ongeloofwaardig en volkomen infantiel.

Da Vinci Code – slechtste boek van het jaar

Het is zo één van die ontzettend saaie winterdagen. Je weet gewoon dat er vandaag niets, nergens boeiend gebeurt. Het hele land ligt plat in een winterdepressie, met of zonder druipneus.Op zulke dagen ben ik blij dat er op mijn harde schijf een mega-map vol slechte nummers staat. Tien uur aan een stuk Demis Rousos, Willem Duyn, tweedeklasse songfestivalnummers (Guildo hat euch lieb!!!), enz…Het volgende tekstpareltje is uit één van mijn allergrootste favorieten:“People kill without regret, although they fly by jumbo jet”De eerste die mij de titel of uitvoerder kan geven, krijgt een boterham met marmelade. (Wel je adres bij vermelden anders kan ik hem niet opsturen)

Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
Het verdorren van bonen,
Stervende bloemen, het hoekje
Aardappelen kan ik met droge ogen
Zien rooien, daar ben ik
Werkelijk hard in.
 
Maar jonge sla in september,
Net geplant, slap nog,
In vochtige bedjes, nee

Woeha! De vrolijke frans hiernaast is Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Ik had hem daar geplaatst omdat even te kunnen zeuren hoe elk begin een einde is en hoe ik dus niet voor niets met mijn neus tegen de muur gelopen ben (en plat op de grond terecht kwam). Voor diegene die evenveel als ik van Hegeltje prik menen te kennen; these, antithese, synthese enzoverder enzovoort. Blijkt good old Georg dat helemaal niet te hebben gezegd. Ik krijg hier ook niets van medewerking.

 www.hegel.net/